หายไปนมนาน...
นอกหน้าต่างกระจกบานใส สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย
ชีวิตยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เช่นเดิมบ้าง เปลี่ยนแปลงบ้าง พอให้มีเรื่องคุ่นคิด
หัวใจยังคงว่างเปล่า และดูเหมือนจะกระด้างขึ้นเรื่อยๆ
คิดถึงเพลงเก่าๆ "หัวใจว่างเปล่า" จำชื่อเพลงได้ แต่จำชื่อคนร้องไม่ได้
กลีบดอกไม้น้อยใหญ่หน้าห้องต้องสายลม สายฝนมาหลายวัน บอบช้ำ ปริโรย
คงเหมือนกับชีวิตผ่านเรื่องราว ผู้คน มามากแปลกอะไรที่จะบอบช้ำบ้าง
เมื่อหลายวันก่อนลูกชายสี่ขาในการดูแลป่วยไข้
คุณหมอให้อยู่โรงพยายาบาลหนึ่งสัปดาห์
เป็นห่วง และคิดถึงเหลือเกิน กลัวโน่น กลัวนี่ไปทั่ว และเมื่อสองวันก่อนไปรับเค้ากลับบ้าน
ความผูกพันธ์หากเริ่มต้นกับสิ่งใดแล้ว ไม่ว่าจะคน สัตว์สิ่งของ ก็ล้วนแต่นำสุขทุกข์มาให้ทั้งสิ้น
ยังคงคิดถึงไดอารี่ และเพื่อนพ้อง มิตรสหายที่แห่งนี้เสมอ ฝากรักษาหัวใจ ร่างกายกันทุกคน
